احمد شاملو

  ۲ مرداد ۱۳۷۹ پنجمین سالگرد خاموشی غول بزرگ رنج
و شاعر بزرگ ایران احمد شاملو  است
شاعری که با کلمات چنان کاری می کرد که
وقتی اشعار او را می خوانید گویی به حس و کشف جدیدی از کلمات رسیده اید
و فکر می کنید آنها را تاکنون نشناخته بودید .
اشعار او چنان صلابت و آهنگی دارند که کلمات دقیقاٌ همانجایی که باید می نشینند
و بار شعر روی تک تک کلمات است .
مضامین تمامی  اشعار او را باهزاران هزار غزل و قصیده هم نمی توان بیان کرد

  که تو
  آن جرعه آبی
  که غلامان به کبوتران می نوشانند
  از آن پیشتر که خنجر بر گلوگاهشان نهند .

و انسان و انسان و انسان و حرمت و آزادگی انسان مضمون اصلی تمامی اشعار وی بود .

  هراس من 
  همه باری
  از مردن در سرزمینی است
  که مزد گورکن
  از آزادی آدمی بیشتر باشد

جمهوری اسلامی کوشید با تمامی حمالان پوچی اش که از فتح روسیی خانه ها
باز می گشتند از قبیل  یوسفعلی میرشکاک ، حسین شریعتمداری با لجن پراکنی 
و در برنامه های مانند هویت چهره او را تخریب کند . ولی بقول شاملوی ما
 

  شغالی گر ماه بلند را دشنام گفت
  پیرانشان مگر
  نجات  از بیماری را
  تجویزی اینچنینی فرموده اند .

روشنفکری درد کشیده با غمی جانکاه و بزرگ در دل

  من پرواز نکردم
            من پر پر زدم

و با این که می توانست برود ولی نخواست و ماند

  من اینجائیم 
  چراغم در این خانه می سوزد

و در ۲ مرداد ماه سال ۱۳۷۹ چراغش در همین خانه خاموش شد .

  آیینه ای در برابر آیینه ات می گذارم
  تا از تو ابدیتی بسازم